• Anasayfa
• Kumru'dan Haberler
  • Kültür/Sanat
  • Sağlık
  • Vefat Edenler
  • Yaşam
  • Ekonomi
  • Polis Adliye
  • Eğitim
• Bölgeden Haberler
• Video Haber
• Spor

• Kumru
• İlimiz Ordu
• Şehitlerimiz
• Yemeklerimiz
• Foto Albüm
• Ziyaretçi Defteri
• Kumru Sohbet
• Link Bankası

HABER ARA

Bir çıkmazın içerisinde, neyle ve nasıl başlayacağımı bilmeden geçtim klavyemin başına. Neyi ve kimin için yazdığımı bilmeden, bilinçsizce gitti parmaklarım tuşlara. Evet; belki senin, belki senin hiç tanımadığın, belki karşılaştığın ya da hiç karşılaşamayacağın insanların okuyarak ya da okumadan bir kenara fırlatacakları bir yaşamın tuhaf cümleleri bunlar… Bir masal gibi geçen bunca yıllara korkmadan giden, kavuşamayan, belki de hiç kavuşamayacak olan, vaktin kaderi telaşla gösterdiği; seni, beni ve nice insanları saran cümleler barındırır kim bilebilir.

Şunu bil ki ilk ve son defa yazıyorum. Ve artık kimin için yazdığımı biliyorum. Üstüne alınan herkes için sıralandı bu cümleler. Sigaradan kaplanan sis perdeleri arasında belki de kaybolacak cümleler bunlar. Hayat da böyle değil mi? Sıralanmış cümleler, noktalar, virgüller… Hepsi de birer sis perdesi ardında, belli belirsiz siluetler arasında kaybolmuş. Ve hepimiz üç nokta sıralanmış, devam ediyoruz kaderimizi yazmaya müspette yaşamlar; üzeri çizilmiş, buruşturulup çöpe atılmış hayatlardan ibaret insanlık. Hepimiz ne yazacağımızı bilmeden başlamadık mı yaşamaya?

Evet! Artık beraberce yazalım bu cümleleri. Ben, sen, o… Ama artık yazmanın zamanı gelmedi mi? Tek vücut, tek yürek… Belki göçebe yaşamlar bunlar, cümlelerin ardında sürüklenen. Ama yerleşik cümleler bulalım diyorum. Sen kendi cümlelerini, ben kendi cümlelerimi. Ve tüm cümlelerin gidişini alınmadan, belki de ne olduğunu bilmeden, belki acımasız, belki ağlamaklı, hırlı, hırsız ama feryat edercesine; belki kaderimize, belki kendimize, belki tüm diğerlerine kendi cümlelerimizin fitillerini ateşleyelim.

Bizi unutanları, dönmeyenleri, kabahatli sayanları, inatçı cümleleri sorgulayalım. Kabahat hangimizde? Sende, bende? Hangimizde ya da hangi cümlelerde? Hadi bu cümleleri kovalım hayatımızdan. Kabahat mi, o da ne? Yaşamın, yaşamanın ta kendisi değil mi? Peki şimdi kim üzülmeli? Cümleler mi? Biz mi? Yoksa hepimizin, cümlemizin cümlesi mi?

Cümleleri kovaladığımız da olur bazen. İstemeden yakaladığımız da. İstemeden diyorum; çünkü kovalamak isteriz de yakalamaya korkarız.  Türkü tadındadır cümleleri kovalamak, yakalarsak makamını bozarız. Bazen yaşamımızın amacıdır onları yakalamak. Yakalarsak sona mı erecek yaşamak. Sırf bu yüzden güzeldir cümleleri kovalamak. Ve bir o kadar da korkutucudur onları yakalamak.

Cümlelere giden yollar keskin virgüllerle çevrilmiştir. Nedendir bilinmez ama çoğu kez noktalarda takılırız. Bir nefes duraklamasında dinleniriz durakta.  Bazen tam ”bitti” derken, sorularla karşılaşırız. Ama alın yazımızda soru işaretleri daha çoktur noktalardan. Ve cevapları bir sonraki cümlelerde ararız.

Bir çıkmaza girer cevaplar, arandıkça. Ama burada, hayatımızın herhangi bir cümlesinde olmalıdır mutlaka.

Kimi zaman, anlamını bile bilmediğimiz kelimeler çıkar karşımıza. Zorlanırız, yeni cümleler kurmaya çalışırken sözlükten bulduğumuz cevaplara.

Bazı hayatlarsa, altı çizili çizim yanlışlarıyla doludur. Çoğu zaman düzeltemeyiz bile. Titrek iki damla cümle düşer gözlerimizden. Ya da susmak düşer hep beraberce. Baş kaldıramayız.

An gelir üstümüze üstümüze gelir, ne kadar hain cümle varsa.  Gazabından korkarız cümlelerin. Beynimize beynimize çakar şimşeklerini. Bir darağacı kelimesinde teslim ederiz boynumuzu.

 Yüreğimize basar bazı cümleler. Yanar yürekler, kanar derinden çıkartamayız cümleleri saplandığı yerden.

Ama değil, bu değil yaşamak! Ne olursa olsun, yazabilmeli insan kendi cümlelerini. Devrik de olsa anlamsız da olsa bir eylem yeterlidir cümle olabilmek için. Bağrımızdan kopup gelen cümleleri haykırmalıyız dünyaya.

Gökten haykıran cümleler yağıyor. Her yanı kaplıyor öfke, sevgi, kin, nefret, aşk, güzel, çirkin… İyiye ve kötüye dair ne varsa. Kısacası insan, insana dair!

Ayaklarıma dolanıyor bazı cümleler. Sendeliyorum. Eğilip birkaç tane alıyorum senin için. Kelimelerden sayıyorum: Seviyor. Sevmiyor. Seviyor Sevmiyor… Sıkılıyorum saymaktan. Keşke daha kısa cümleler kurabilsek diyorum hayata dair. Neden bu kadar çok saymaktan, sevmeye vakit bulamaz insan? Neden hep iki ihtimal vardır? Neden bu soru işaretleri? Neden? Neden? Neden? Tüm bu nenler neden?

Tek kelime: sevmek! Ama soru sormadan; ama ihtimal koymadan seni, annemi, babamı ve diğerlerini. Canlı cansız ne varsa hepsini. Eğer ki seni sevebilecek kadar yüce ise bu yürek, her sevgi kırıntısını barındıracak kadar büyük olmalı.

Kısacası, düzgün cümlelerle sevelim insanları. Örselemeden, kırmadan. Yerli yerince koyalım kelimeleri ve de virgülleri. Unutmayalım ki cümleler de hassastır. Farklı virgüller insanları farklı anlamlara çıkarır.

Cümleler de hayata benzer. Kimi uzundur, kimi kısa. Kimisi henüz tamamlanmamıştır bile. Anlamını yitirmiş cümlelerle dolu. Ezik, devrik birçok cümle tanıdım. Garip duygularla dolu cümleler okudum bazı zaman. Penceresiz, demir parmaklıklarda ruhunu teslim etmiş, bedeni çürümüş bazı cümleler.

Sevinçlerini arayan, gençliğini kaybetmiş, asla tamamlanamayacak ve tanımlanamayacak bazı hayatlar okudum. Paylaştım kendi cümlelerimle. Yeni anlamlar katmaya çalıştım, olmadı.

Cümlelerini biriktirdim CÜMLEMİZİN. Bir elimde yarım kalmış cümleler, diğerinde vurulmuş ve unutulmuşları. Yüreğimde eşkıya cümlelerle vuruştum. Tutarsızdı, kuralsızdı. Yargılandım biriktirdiğim cümlelerden. Yenildi açık kalan tüm cümlelerim, bir yıkık savaşçı oldu karanlıkta. Ve artık kapıyorum tüm cümlelerimi son nefesimi verir gibi hayata.

Gülcan ÇALPARMAK

• Öğretmenim
• Canım Annem
• Cümlemizin Cümlesi

ANKET

Tüm Anketler