• Anasayfa
• Kumru'dan Haberler
  • Kültür/Sanat
  • Sağlık
  • Vefat Edenler
  • Yaşam
  • Ekonomi
  • Polis Adliye
  • Eğitim
• Bölgeden Haberler
• Video Haber
• Spor

• Kumru
• İlimiz Ordu
• Şehitlerimiz
• Yemeklerimiz
• Foto Albüm
• Ziyaretçi Defteri
• Kumru Sohbet
• Link Bankası

HABER ARA

Bir gün kalemin bu kadar ağır, kâğıdın bu kadar acımasız hele düşüncelerin bu kadar kifayetsiz olduğunu hiç düşünemezdim. Gecenin bu zifiri karanlığında sana yazmak üzere oturdum masamın başına. Saatlerce hiçbir şey yazmadan, bir hasretin düşler tarlasında kaybolmuş tohumlarını aradım. Oyuncağını arayan çocuk misali avare dolaştım o tarlalarda. Çocuk diyorum; çünkü sensizliği tattım. Çünkü ben ana hasretiyle yanıyorum anne. Sonunda içimi kaplayan bir hüzün sensizliğin ne kadar acı olduğunu hatırlattı bana.

İçimde sensizliğin tablosunu çizdim anne. Hiç solmayacak karanfiller nakşettim resmime. Sen çok seversin diye. Oysa bir gün onlar da solacak biliyorum. Tıpkı senin ansızın sonsuzluk ufuklarına yol alışın gibi onlar da gidecek. Sana son kez “anne” diyebilmeyi ne çok isterdim bir bilsen. Şimdi sadece buğulu gözlerle, küçücük bir tebessümle geriye bakabiliyorum anne. Gözlerimdeki bulutları kapıyorum, yağmurları senin yüreğine akmasın diye annem.

Seni şimdi daha çok özlüyor ve seviyorum. Adını her andığımda, her “anne” kelimesini duyduğumda bir parçamın eksik olduğunu ve bu eksikliğin gün geçtikçe büyüdüğünü hissediyorum. Duvardaki fotoğrafına her baktıkça, mazide kalan bahar kokulu günlerimiz gözümün önünden adeta bir film şeridi gibi geçiyor anne. Hayallerin acı verdiği, yangın dolu bu yürekten kaçmak istiyorum; ama biliyorum ki geride bırakmak istediğim gözyaşlarım da beraberimde gelecek.

Hayallerim tükendi, güneşim senle söndü anne. Güneşe bakışımı beraberinde götürdün. Denizi koklayışım, yakamozlarla dans edişim sene gitti. Ellerimle yaptığım yıldızlarım senin ufuklarına kaçtı. Hayal dünyamda aradığım, tadına doyamadığım, sarılıp da doyasıya koklayamadığım annem dön ne olur. Sana yalvaran, defalarca “anne” yazan mürekkeplerim tükendi. Dön ne olur ANNEM.

Gözlerim uykusuz, gecelerim uzun, sensizlik geçmiyor anne. Yumuşacık kalbini, tatlı dilini, sırma saçlarını, pamuk ellerini özledim. Rüyalarımda defalarca bıkmadan sana koşuyorum. Tam elimi uzatıyorum, kayboluyorsun. Teselliler yaramı sarmaya yetmiyor. Hayallerim hatıralarımı bastıramıyor, yalnızlığın acısı bitmiyor artık anne.

Etrafıma bakıyorum da herkesin gölgesine sığındığı, gövdesine sarıldığı bir birer ağaçları var. Ben kime güveneyim, kime sarılayım anne? Günler ayları, aylar yılları kovalıyor sen hala yoksun.

Perdeyi hafifçe araladım. Dışarıda kıyamet koparcasına yağmur yağıyor.  Kimse bilmez ki yağmur nasıl düşer pencereme, düşen her damlanın bir hançer gibi saplandığını yüreğime kimse bilmez ki. Her bakışım sana sevdalı, her haykırışım sana hasret anne. İnsanlar ayrılığın acısını ayrı düşünce anlarmış bu acıyı artık ben derinden hissediyorum annem.

Sen öldün annem, sen gittin. Sen yoksun artık. Ama ben seni hayal dünyamın düşler sokağında yaşatacağım. Sen rahat uyu ANNEM. 

• Öğretmenim
• Canım Annem
• Cümlemizin Cümlesi

 TERÖRÜ LANETLİYOURUZ

ANKET

Tüm Anketler

 TÜM GAZETE MANŞETLERİ